Gebaren aan mijn woorden…woorden aan haar gebaren…

Op 20 maart, Wereldverteldag, heb ik een verhaal verteld in het verpleeghuis bij mij om de hoek.

Het thema was ‘Gouden tijden’ i.p.v. ‘Noodlot en fortuin’, zoals in de rest van de wereld het thema van de Wereldverteldag was.

Het verpleeghuis vond dit thema minder geschikt.

Ik wilde mijn Tao-verhaaltjes vertellen waarin de hoofdpersoon van plaats naar plaats reist en onderweg bijzondere mensen tegenkomt die zijn visie op het leven positief beinvloeden. Hij maakte ‘Gouden tijden’ mee…

Ons publiek zou bestaan uit mensen die alleen een fysieke beperking hadden.

 

t Was een bijzondere middag in het verpleegtehuis. Ter plekke heb ik een ander verhaal gekozen dan de Tao verhaaltjes omdat onze doelgroep totaal anders was dan in eerste instantie was afgesproken. Nu bestond de groep uit mensen met een fysieke beperking naast mensen met een verstandelijke beperking. Ik besloot om het verhaal af te stemmen op de mensen die dement waren of een andere verstandelijke beperking hadden.

 

Er waren mooie momenten met onder andere een oudere mevrouw die niet meer kon praten maar alles in arm-gebaren uitdrukte. Op het moment dat ik het over de zon had, maakte zij een zon met haar armen, toen ik vertelde over het afscheid nemen door de hoofdpersoon in mijn verhaal, maakte zij een gebaar van omhelzen en drukte haar gezicht verdriet uit. Het werd interactief vertellen waarbij ik woorden aan haar gebaren gaf en zij gebaren aan mijn woorden…Heel mooi!

 

Een zangeres die een hersenbeschadiging had en niet meer kon praten, maar nu aan het schrijven was, gaf als commentaar op de middag dat deze activiteit ‘van niveau’ was. Een groot compliment voor Anneke Beelaerts, die deze middag organiseerde en die een stukje uit haar boek voorlas, voor Gill Huet die ter plekke het verhaal van ‘Amor en Psyche’ ‘behapbaar’ maakte voor de mensen die verstandelijk beperkt waren en tóch mooi voor de mensen die alleen een fysieke beperking hadden en natuurlijk was het ook voor mij een compliment.

 

Ter afsluiting van de middag las Anneke een stukje voor uit het boek dat de zangeres zonder stem had geschreven. Ze schreef o.a. dat wanneer een talent van je afgenomen wordt, er een ander talent tevoorschijn kwam. Ontroerend vond ik het. Zij was gaan schrijven toen ze niet meer kon zingen.

 

Ik had een bijzonder en leuk contact met een heldere meneer van 91 jaar met een verlamming aan zijn benen. Hij gaf mij een compliment dat ik tot nu toe nog niet eerder hoorde. Hij zei dat het net leek of hij een muntje in mij had gestopt waarna er een verhaal uit rolde. Hij vertelde mij na afloop een gedeelte van zijn levensverhaal. Een mooi mens!